ProgRock.org.pl

Switch to desktop Register Login

Zappa, Frank
Trance-Fusion
(2006)

1. Chunga's Revenge (7:01)
2. Bowling On Charen (5:03)
3. Good Lobna (1:39)
4. A Cold Dark Matter (3:31)
5. Butter Or Canons (3:24)
6. Ask Dr. Stupid (3:20)
7. Scratch & Sniff (3:56)
8. Trance-Fusion (4:19)
9. Gorgo (2:41)
10. Diplodocus (3:22)
11. Soul Polka (2:17)
12. For Giuseppe Franco (3:48)
13. After Dinner Smoker (4:45)
14. Light Is All That Matters (3:46)
15. Finding Higgs' Boson (3:41)
16. Bavarian Sunset (3:59)

Total Time: 60:32

Frank Zappa / Guitar
Dweezil Zappa (Tracks 1 & 16) / Guitar
 
Tracks 1,4,7,8,9,11,13,15,16
Mike Keneally / Rhythm guitar, Keyboards
Bobby Martin / Keyboards
Ed Mann / Vibes, Marimba, Electronic Percussion
Walt Fowler / Trumpet, Flugelhorn, Keyboards
Bruce Fowler / Trombone
Paul Carmen / Alot, Soprano, Bariton Saxophones
Albert Wing / Tenor Saxophone
Kurt McGettrick / Baritone, Bass Saxophones, Contrabass Clarinet
Scott Thunes / Bass, Mini-Moog
Chad Wackerman / Drums, Electronic Percussion
 
Tracks 3,5,10,12,14
Ray White / Rhythm Guitar
Ike Willis / Rhythm Guitar
Bobby Martin / Keyboards
Allan Zavod / Keyboards
Scott Thunes / Bass
Chad Wackerman / Drums
 
Track 6
Warren Cuccurullo / Rhythm Guitar
Denny Walley / Slide Guitar
Tommy Mars / Keyboards
Peter Wolf / Keyboards
Ed Mann / Percussion
Vinnie Colaiuta / Drums
Also (probably):
Ike Willis / Rhythm Guitar
Arthur Barrow / Bass
 
Track 2
Adrian Belew / Rhythm Guitar
Tommy Mars / Keyboards
Peter Wolf / Keyboards
Ed Mann / Percussion
Patrick O'Hearn / Bass
Terry Bozzio / Drums

1 recenzja

  • Link do recenzji Konrad Niemiec wtorek, 24 lipiec 2012 16:57 napisane przez Konrad Niemiec

    Płyta 'Trance-Fusion' miała początkowo ukazać się w 1992 roku, lecz śmierć Zappy pokrzyżowała te plany. Następie zapowiadana była na 2003 rok, na rocznicę 10 lecia śmierci artysty, aż w końcu ujrzała światło dzienne w 2006 roku.

    W kilku prostych słowach można powiedzieć, że to kontynuacja płyt 'Shut Up...', 'Guitar, The Guitar World...' i wydanego pośmiertnie 'FZ Plays The Music Of FZ'. Znawcy już wiedzą o co chodzi. Wszystkim niewtajemniczonym pragnę donieść, że to kolejna płyta z samymi solówkami gitarowymi Franka Zappy.

    Porównywanie jej do poprzednich wydawnictw mija się z celem, bo jak ktoś lubi wcześniejsze, to i tą weźmie w ciemno. Jeśli solówki Franka do Was nie przemawiają to i ta płyta zachwytu nie wywoła. Wiadomo - łatwa i skoczna nie jest. Trudna w odbiorze, bo zmuszająca do słuchania i myślenia. Mało tu ładnych melodyjek. Jest atonalność, skakanie po skalach i niesamowite metrycznie podkłady sekcji. Frank jak zwykle wykorzystuje tu swoje ulubione na trasach brzmienia gitary. Piszę - ulubione, bo brzmienie gitary Mistrza różni się chociażby na trasach 1984 i 1988. W 1984 jest to jeszcze częściej zadziorna i ostra gitarowa jazda, podczas gdy na trasie 1988 gitara jest już łagodniejsza, dźwięki przejrzyste i mniej sfuzzowane.

    Płyta została przygotowana jeszcze osobiście przez Franka w 1992 roku, dlatego chwała mu za to, ponieważ wybór solówek jest przedni, a i brak tu gniotów czy fałszów jak chociażby na przygotowanej pośmiertnie przez Dweezila płycie 'FZ Plays The Music Of FZ'.

    A muzycznie - płyta naprawdę znakomita. Rozpoczyna się od utworu 'Chunga's Revenge' zagranego na Wembley Arena w Londynie 19 kwietnia 198 roku. Smaczkiem tego utworu jest udział fenomenalnego, co by nie powiedzieć, syna Franka - Dweezila. Jego solo powala na łopatki, bo to technika połączona z bardzo inteligentnie wykorzystaną szybkością. Ta szybkość staje się dysonansem pomiędzy pierwszą, a druga solówką. Drugie solo w tym utworze gra Ojciec i widać jak odmienne style zaproponowali. Frank jest tu stonowany i wolniejszy, Dweezil to wyścigowiec. Mieszanka wybuchowa trzeciego stopnia. Podobny eksperyment kończy płytę - utwór 'Bavarian Sunset' to gitarowe solo z jamu w utworze 'I Am The Walrus' wykonanego w Rudi-Sedlmeyer Sporthalle w Momachium, dnia 9 Maja 1988 roku. Choć w tym przypadku Ojciec stara się miejscami dotrzymać tempa Synowi. Kapitalny dialog!!!

    Pozostałe utwory to już wyłącznie gitara Franka z podkładami. Utwory jak w przypadku poprzednich płyt z tej serii, edytowane z większych całości i tak:
    Utwór 'Bowling on Charen' to solo wycięte z utworu Wild Love zagranego w Palladium w Nowym Jorku, 28 października 1977 roku (early show). Kawałek trzeci - 'Good Lobna' to solo gitarowe z 'Let's Move To Cleveland' z Orpheum Theater w Memphis w stanie Tennessee, z 4 grudnia 1984 roku. 'A Cold Dark Matter' to solo z utworu Inca Roads, zagranego w Memorial Hall w Allentown w Pennsylvanii dnia 19 Marca 1988 roku. Solo nazwane 'Butter or Cannons' wycięte zostało z ponownie z 'Let's Move To Cleveland' tym razem granego w The Pier w Nowym Jorku dnia 25 sierpnia 1984 roku. 'Ask Dr. Stupid' to gitarowy fragment z 'Easy Meat', nagranego w Rhein-Neckarhalle w Eppelheim w Niemczech, dnia 21 Marca 1979 roku. Znakomite 'Scratch & Sniff' to solo ze świetnego 'City Of Tiny Lights', z Brighton Centre w Brighton w Anglii z dnia 16 kwietnia 1988 roku.
    Tytułowy utwór płyty - 'Trance-Fusion' - to solo z utworu 'Marque-Son's Chicken' z Liederhalle w Stuttgarcie w Niemczech, zagrany dnia 24 Maja 1988 roku. 'Gorgo' to krótki fragment gitarowej solówki z utworu 'The Torture Never Stops' nagrany w Johanneshovs Isstadion w Sztokholmie 1 Maja 1988 roku. 'Diplodocus' - to solo z utworu 'King Kong', z Civic Center w Providence w Rhode Islandz 26 października 1984 roku.
    Następnie 'Soul Polka', solo wycięte z utworu 'Oh No' nagranego w Memorial Hall w Allentown w stanie Pennsylvania, 19 Marca 1988 roku. Kolejny kawałek to 'For Giuseppe Franco' - gitarowe solo z utworu 'Hot-Plate Heaven At The Green Hotel', nagranego w Paramount Theatre w Seattle w stanie Washington 17 grudnia 1984 roku (late show).
    'After Dinner Smoker' - to kolejne świetne solo z 'The Torture Never Stops', zagranego w hali Palasport w Genui we Włoszech dnia 9 czerwca 1988 roku, podczas ostatniego w historii koncertu Franka z zespołem.
    'Light is All That Matters' to gitarowe solo ponownie wycięte z 'Let's Move To Cleveland' nagranego w Paramount Theatre w Seattle w stanie Washington 17 grudnia 1984 roku (late show). 'Finding Higgs' Boson' to gitarowe solo wycięte ponownie z utworu 'Hot-Plate Heaven At The Green Hotel', tym razem zagranego w Stadthalle w Wiedniu w Austrii dnia 8 maja 1988 roku.

    Tyle tytułem kronikarskiego obowiązku.

    Te daty trzeba znać, bo wtedy łatwiej zrozumieć metamorfozy Mistrza, choć wszędzie jest to ten sam znakomity Frank Zappa. Płyta dla gitarzystów i innych świrów lubiących słuchać przez godzinę nie najłatwiejszych dźwięków w niczym nie przypominających przebojowej Lambady.

    To jest cały Frank!!!

Zaloguj się, by dodać recenzję

© Copyright 2007- 2017 - ProgRock.org.pl
10 lat z fanami rocka progresywnego!
Ważne! Nasza strona internetowa stosuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci maksymalnego komfortu podczas przeglądania serwisu i korzystania z usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich użyciu.

Top Desktop version