ProgRock.org.pl

Switch to desktop Register Login

RSC
Parakletos
(1997, album studyjny)

   1. Polskie dzieci Izraela (18:54)
   2. Polski łącznik (4:19)
   3. Paryż (8:33)
   4. Madryt (7:20)
   5. Parakletos (7:56)
   6. Nawigator - Inwigilacje (6:43)
   7. Piekło (9:43)
   8. Coda (4:25)

Czas całkowity: 67:50
- Wiktor Kucaj (organy Hammonda, syntezatory)
- Zbigniew Działa (śpiew)
- Michał Kochmański (bębny)
- Krzysztof Dziuba (gitara basowa)
- Tom Kiersnowski (harmonijki)
- Waldemar Rzeszut (gitary)
- Andrzej Balawender (skrzypce, piano, Fender piano)

oraz gościnnie:
- Ewa Barycka – śpiew, chóry
- Anna Motyka – śpiew (Paryż)
- Sławomir Mścisz – marimba, instr. perkusyjne
- Dominik Muszyński – instr. perkusyjne
- Bogusław Kołcz – trąbka
- Jacek Laska – trąbka

1 recenzja

  • Link do recenzji Paweł Tryba sobota, 08 listopad 2008 22:34 napisane przez Paweł Tryba

    Druga połowa lat 90-tych, Polska. Jest dobrze, przynajmniej na polu muzyki ukochanej przez użytkowników naszego portalu. Jeszcze działa Collage, rozkwitają gwiazdy Abraxas, Ankh i Quidam, wielkimi krokami zblża się debiut Lizard...

    Dziwne, ale w tym miejscu zazwyczaj kończy się litanię wielkich dokonań polskiego art rocka tamtych czasów. Dlaczego? Dlaczego nie wymienia się z nimi jednym tchem RSC? Dlatego, że zaczynali kilkanaście lat wcześniej? Dlatego, że zaczynali od, powiedzmy uczciwie, AOR-u (nazwa flyrock służyła chyba tylko wzbudzeniu szumu)? Przecież 'Parakletos' to prawdziwy skarb progresywnego rocka!

    Zachęca już okładka przypominająca obrazy ekspresjonistów. Chyba każdy miłośnik neoprogresu skojarzy ją z oprawą graficzną 'Field Of Crows' Fisha. Ale RSC wpadli na ten pomysł wiele lat wcześniej! Ktoś, kto jak ja lubi przed odpaleniem płyty przejrzeć książeczkę, zauważy pokaźną listę gości i użytch instrumentów. Tak - drugie imię 'Parakletos' to rozmach. RSC poszło na całość zarówno w sferze bogactwa aranżacji, skomplikowania kompozycji i - to ważne, choć rzadkie - niebanalnego przekazu literackiego w ojczystym języku. Utwory w większości są długie, otwierające płytę 'Polskie dzieci Izraela' to pokaźna rozmiarami suita, ale te niemal 70 minut muzyki nie męczy, przeciwnie. Mówiąc kolokwialnie - daje kopa. RSC w przeciwieństwie do młodszych i bardziej znanych kolegów, grali bardzo żywiołowo, czasami wręcz wściekle. Przy galopadzie, jaką zaserwowali w 'Piekle', nawet Abraxas mógł się schować.

    'Polskie dzieci Izraela' to suita sklecona może trochę sztcznie, z pierwszej części popisowo-intrumentalnej (czego tu nie ma! Przedziwne łamanie floydowskiej frazy gitary, rzężenie Hammonda, freejazzowa trąbka na tle marimby, quasi-operowe wokalizy) i drugiej, piosenkowej. W całość spaja ten utwór charakterystyczna motoryka. 'Polski Łącznik' to instrumental oparty na repetycjach. Ale, że główny motyw wpada w ucho - nie przeszkadza mi to. 'Paryż' faktycznie ma rytm jak z chanson i ujmującą melodię przy okazji. 'Madryt' pełen jest dusznej, południowej atmosfery. Wszystko to jednak blednie przy wspomnianym 'Piekle' - ostre, hardrockowe wręcz granie ilustrujące refleksję o granicach wolności człowieka.

    Produkcja tylko uwypukla siłę brzmienia, nie łagodzi go jak w większości art rockowych produkcji. Największym mankamentem jest jak dla mnie głos Zbigniewa Działy - z dobrą dykcją, bardzo emocjonalny, ale bez jakiejś charakterystycznej barwy. Ale to przecież nie jego wina. 'Parakletos' to kawał pięknego progresu, który wytrzymuje próbę czasu. 4/5.

Zaloguj się, by dodać recenzję

© Copyright 2007- 2017 - ProgRock.org.pl
10 lat z fanami rocka progresywnego!
Ważne! Nasza strona internetowa stosuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci maksymalnego komfortu podczas przeglądania serwisu i korzystania z usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich użyciu.

Top Desktop version