ProgRock.org.pl

Switch to desktop Register Login

Schulze, Klaus
Live
(1980, album koncertowy)

Disc 1 (72:20)
1. Bellistique (21:20)
2. Sense (51:00)

Disc 2 (60:14)
1. Heart (30:53)
2. Dymagic (29:21)

Total Time: 132:34

- Klaus Schulze / keyboards

Guest musicians:
- Harald Grosskopf / drums on disc 1, track 2
- Arthur Brown / voice on disc 2, track 2

Releases information
Wyświetlony 3316 razy
Inne albumy wykonawcy: « Irrlicht The Dome Event »

1 komentarz

  • Link do komentarza Damian Koczkodon środa, 30 maj 2012 23:56 napisane przez Damian Koczkodon

    Z albumów wydanych na przełomie lat 70. i 80. płyta Klausa Schulze 'Live' a szczególnie suita 'Sense' to dla el-rocka przekroczenie Rubikonu. Gdy słucham dokonań Kistenmachera, Schonwaldera czy też Broekhuisa, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ich nagrania bez znajomości tej płyty wyglądałby inaczej (czytaj - bardziej ubogo) lub wcale by ich nie było. Ten już bardzo stary album, stał się inspiracją dla młodszych kompozytorów dzięki wielkiej wewnętrznej sile. Klarowność zagranej tu muzyki do dziś mnie porusza, inspiruje i zachwyca.

    Otwierająca pierwszy album kompozycja 'Bellistique' to dość dynamiczna ale i melancholijna opowieść raczej bez happy-endu, niejednoznaczna, z końcówką pełną kontrastów. W podobny sposób kończyły się 3 lata później polskie koncerty. Najdłuższa, 51-minutowa, suita 'Sense' ma delikatny początek, w którym szum morza miesza się z syntetycznymi wybuchami i niepostrzeżenie przechodzi do rozpędzonej, zmodulowanej, powtarzającej się frazy. Za pomocą pętli z 4-5 dźwięków, okraszonej super precyzyjną perkusją Grosskopfa, udało się Klausowi stworzyć klasyczny wzorzec do dziś powielany i lubiany. Surowe, oszczędne solówki nie tłumią tła i praktycznie każdy nowy dźwięk jest natychmiast słyszalny i... konsumowany przez spragnione muzycznych wrażeń uszy. Po blisko 25-minutach następuje pozorne załamanie rytmu i chwilowy chaos - jak gdyby instrumenty wyrwały się z pod kontroli albo muzycy chcieli zakończyć - ale właśnie teraz okazuje się być podana esencja, deser przeznaczony dla prawdziwych smakoszy. Dlatego właśnie lubię tę muzykę. Kiedy emocje dobiegają końca, pozostaje pytanie: dlaczego ten utwór trwa "tylko" 51 minut? Najlepszą recenzją suity 'Sense' jest określenie: piękno w prostocie.

    Trochę gorzej sprawa ma się z drugim krążkiem tego wydawnictwa. Fatalna jakość zapisu daje efekt w postaci pogłosu z beczki i kładzie kompozycje (szczególnie czwartą, 'Dymagic'). Nie pomogła obecność Artura Browna jako wokalisty i wartość tych nagrań można najlepiej określić jako historyczną (bez potrzeby prowadzenia badań archeologicznych). Podsumowując: jeżeli nie znasz płyty 'Live', nie znasz alfabetu el-muzyki.

Zaloguj się, by skomentować

© Copyright 2007- 2021 - ProgRock.org.pl
14 lat z fanami rocka progresywnego!
Ważne! Nasza strona internetowa stosuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci maksymalnego komfortu podczas przeglądania serwisu i korzystania z usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich użyciu.

Top Desktop version