ProgRock.org.pl

Switch to desktop Register Login

Blank Faces
Freefall
(2011, album studyjny)

01 Intro - 1:43
02. The End of the Beginning Marks the Beginning of the End - 5:58
03. Anxious - 6:15
04. Everything is Still Happening - 7:55
05. Like Planets in Slow Motion - 5:03
06. ... - 2:16
07. Freefall - 10:47

Czas całkowity - 40:00 


- M. Blaine - gitara
- W. Maslet - gitara
- K. Qbz - elektronika, wokal
- M. Koala - gitara basowa
- P. Docent - perkusja

Wyświetlony 2983 razy
Inne albumy wykonawcy: A Course Of Infinite Escape »

1 komentarz

  • Link do komentarza Paweł Bogdan poniedziałek, 18 czerwiec 2012 01:59 napisane przez Paweł Bogdan

    Ofensywa młodych polskich formacji w toku! Tym razem na początku roku 2010 znikąd wyłoniła się wrocławska formacja Blank Faces, prezentując muzykę oscylującą wokół progresywnego post metalu. Recenzowany, pełnowymiarowy krążek Freefall jest w pewnym sensie debiutanckim dziełem muzyków z Dolnego Śląska i jak w przypadku każdego debiutu z miejsca stawia przed słuchaczem (i recenzentem) wiele pytań. Warto posłuchać? Ciekawie gra ten zespół? Dobrze rokuje na przyszłość? Z całą pewnością na wszystkie pytania mogę udzielić twierdzącej odpowiedzi.

    Na początku co nieco o muzyce zespołu. We Freefall sporo mamy tak zwanego progresywnego, post metalu oraz sludge'u. Mieszanka ta na przestrzeni ostatnich paru lat stała się naprawdę popularna w Polsce, więc nie powinno dziwić, że kolejna grupa zainspirowana dokonaniami takich formacji jak Neurosis czy Cult of Luna (to słychać!) podąża również tą drogą. Warto dodać, że w przypadku Blank Faces mamy do czynienia z w pełni instrumentalnym krążkiem. Ten fakt z miejsca stawia zespół na ciężkiej pozycji - ciężko bowiem broni się takiemu wydawnictwu, a od muzyków wymaga jeszcze większego wysiłku włożonego w budowanie kompozycji i ostatecznego kształtu albumu. Sam podchodziłem do krążka dość nieufnie w związku z moimi muzycznymi fascynacjami. To, że zespół nie tylko mnie pozytywnie zaskoczył, ale i do siebie przekonał, jest niepodważalnym dowodem, że Freefall z pewnością jak twór muzyczny się broni i posłuchać go warto.

    Muzyka Blank Faces to powolnie rozwijające się kompozycje oparte na metalowych riffach oraz pięknych, delikatnych melodiach. Płyta jest bardzo klimatyczna, od początku do samego końca stara się znaleźć oparcie w ludzkich emocjach, konsekwentnie budując atmosferę i dość pesymistyczną, typowo jesienną aurę. Trzeba przyznać, że budowanie muzycznego klimatu muzykom z Blank Faces wypada wyśmienicie i chyba to trzeba uznać, za największy walor płyty. Bardzo dobrze współgrają ze sobą gitary, wyśmienicie do wszystkiego podłączają się klawisze, dając bardzo przekonywujący efekt. Trochę mamy tu eksperymentalizmu, a także sporo znanego nad Wisłą post metalowego grania spod znaku Tides From Nebula czy Obscure Sphinx. Płyty słucha się bardzo przyjemnie, a trzeba też to muzykom z Wrocławia oddać, że ich wydawnictwo naprawdę wciąga i zatapia słuchaczy w sobie (najbardziej chyba najdłuższa, tytułowa kompozycja). Ostatecznie muzycy zamykają się objętościowo w niecałych trzech kwadransach. Sądzę, że jest do dobrze zaplanowana ilość, a z perspektywy słuchacza - w sam raz. Płyta jest w tym względzie dobrze wyważona, szczególnie z tej perspektywy, że w większym wymiarze czasowym mogłaby nudzić.

    Trzeba jednak przyznać, że pewne aspekty w przypadku Freefall kuleją. Zespół na pewno powinien popracować nad kompozycjami i strukturą utworów. Te wydają się nazbyt monotonne i rozciągnięte w czasie. Mimo, że mamy do czynienia z postną muzyką, to w przypadku Freefall jest jednak zbyt zachowawczo i trochę mało pomysłowo. W perspektywie kolejnych wydawnictw zespołu właśnie nad tym elementem muzycy powinni popracować w pierwszej kolejności. Ogólnie rzecz biorąc jest dobrze, ale może być dużo lepiej. Podobnie rzecz tyczy się brzmienia i produkcji. Słychać, że Freefall został nagrany w nie do końca profesjonalnych warunkach, co odrobinę psuje odbiór całości, ale źle nie jest.

    Ostatecznie jednak - jeszcze raz to podkreślam - jest dobrze, czasami nawet bardzo dobrze, ale może być lepiej. Nie ulega wątpliwości, że poniekąd debiutanckim Freefall zespół zdał egzamin na nienaciąganą piątkę. Mam szczerą nadzieję, że z kolejnym wydawnictwem Blank Faces pokaże jeszcze większy pazur i rozwinie swój artystyczny kunszt, bo poprzez Freefall pokazał, że potencjał ma. Warto więc go dalej rozwijać.

Zaloguj się, by skomentować

© Copyright 2007- 2020 - ProgRock.org.pl
13 lat z fanami rocka progresywnego!
Ważne! Nasza strona internetowa stosuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci maksymalnego komfortu podczas przeglądania serwisu i korzystania z usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich użyciu.

Top Desktop version