ProgRock.org.pl

Switch to desktop Register Login

Hammill, Peter

Hammill, Peter

Anglia
Peter Hammill - urodzony w 1948 roku brytyjski wokalista, kompozytor, autor tekstów, poeta, multintstrumentalista; współzałożyciel oraz główny autor tekstów i muzyki Van Der Graaf Generator.

Cechą charakterystyczną twórczości Hammilla jest jego głos - bardzo specyficzny, charakterystyczny; traktowany zawsze jako instrument - i zawsze jako ten najważniejszy - toteż Peter Hammill eksperymentował z nim; zniekształcał go, nakładał wiele partii na siebie -odbiorca ma wtedy możliwość usłyszenia „kilku” wokalistów naraz, często „każdy z nich” śpiewa w innej tonacji i skali.

Teksty pisane przez Hammilla - bardzo poetyckie - traktują przede wszystkim o miłości, odmienności, odrzuceniu, wyobcowaniu, niemożliwości porozumienia się dwóch osób; kilka tekstów powstało pod wpływem literatury science-fiction, a dla niektórych inspiracją były nauki ścisłe, które Hammill studiował.

Karierę muzyczną rozpoczął w drugiej połowie lat 60-tych dając kilka akustycznych koncertów - m.in. na Jazz, Blues & Pop Festival at Plumpton. Pierwszy solowy album – „Fool's Mate”, który zawiera piosenki napisane jeszcze w latach 60-tych - nagrał w 1971 roku, a w nagraniach towarzyszyli mu m.in. Robert Fripp oraz członkowie Van Der Graaf Generator.
Właściwym debiutem Hammilla był „Chameleon In The Shadow of the Night” (1973), zarejestrowany tuż po pierwszym rozwiązaniu VDGG; w sesji wzięli wszyscy członkowie tego zespołu, którzy w przyszłości wielokrotnie będą Hammilla wspomagać w studiu nagraniowym. W następnym roku pojawiają się kolejne dwie płyty Hammilla – „The Silent Corner And The Empty Stage” oraz „In Camera”. Albumy te - wraz z „Chameleon...” - są uznawane za najlepsze w całej karierze Hammilla, zawierają kilka utworów podobnych do tego co wówczas prezentował Van Der Graaf Generator - m.in.(In the) Black Room, Louse Is Not A Home, Gog; kompozycje te były pierwotnie napisane z myślą o kolejnym studyjnym albumie macierzystego zespołu Hammilla i wykonywane były przez zespół na koncertach.
W grudniu 1974 - wraz z kolegami z VDGG - nagrywa pre-punkowy album „Nadir's Big Chance”, na który, jako na jedną ze swoich inspiracji, powoływał się m.in. Johnny Rotten z Sex Pistols.

W kolejnych latach Hammill nagrywa prawie co rok jedną płytę; z ważniejszych można wymienić „Over” (1977) - koncept album będący wyznaniem-rozliczeniem na temat zerwania z kobietą; „Black Box” (1980) - z prawie 20-minutową suitą „Flight” oraz bardzo eksperymentalnymi krótszymi utworami; „Enter K” (1982) oraz „Panience” (1983) - albumy nagrane pod szyldem K-Group (w składzie m.in. cały VDGG oprócz Hugh Bantona), a zawierające muzykę zdecydowanie rockową; „Love Songs” (1984) - płyta retrospektywna (ale z nowymi partiami wokalnymi i instrumentalnymi) z wyborem najpiękniejszych ballad miłosnych; „And Close As His” (1986) - płyta nagrana wyłącznie z wykorzystaniem instrumentów klawiszowych wygenerowanych z komputera; „Fall Of The House Of The Ucher” (1990/1999) - opera, do której libretto - na podstawie opowiadania Edgara Allana Poe - napisał współzałożyciel Van Der Graaf Generator Chris Judge Smith; „This” (1998) - z 14-minutowym ambientowym „The Light Continent”; „Typical” (1999, nagrany w 1992) - podwójny koncertowy album, na którym Hammill - z towarzyszeniem tylko gitary/fortepianu - wykonuje swoje najpiękniejsze utwory (m.in. My Room, Afterwards, A Way Out); „Cluch” (2002) - nagrany wyłącznie z gitarą akustyczną (jedynie niewielkie partie dodali David Jackson - flet, saksofon i Stuart Gordon - skrzypce); „Incoherence” (2004) - 41-minutowa suita poruszająca problemy komunikacji - a właściwie niemożliwości porozumienia się ludzi, temat ten zresztą Hammill często poruszał w tekstach.

Peter Hammill kilkakrotnie nagrywał płyty z muzyką awangardową, eksperymentalną i instrumentalną - m.in. „Spur of the Moment” (1991, w duecie z Guyem Evansem), „Loops and Rels” (1993, nagrana 1980-1983), „Sonix” (1996), „The Appointed Hour” (1999, w duecie z Rogerem Eno), „Unsung” (2001); nie uniknął również flirtu z muzyką pop - płyty „Skin” (1986) oraz „In a Foreign Town” (1988). Ciekawostką jest również współpraca z Robertem Frippem - na jego płycie „Exposure” (1979), na której Hammill zaśpiewał kilka utworów.
Ponadto Hammill współpracował z włoskimi zespołami progresywnymi - takimi jak np. Le Orme, pisał angielskie teksty m.in. dla wykonawców z Włoch i Niemiec.
Peter Hammill często koncertuje - i to w różnych zestawieniach personalnych - solo, w duetach (m.in. z Davidem Jacksonem - flet, saksofon; Guyem Evansem - perkusja; Johnem Ellisem - gitara; Grahamem Smithem - skrzypce; Stuartem Gordonem - skrzypce), w trio (z Jacksonem, Smithem; z Nickiem Potterem - bas, Smithem; z Jacksonem, Ellisem; z Evansem, Ellisem; z Potterem, Gordonem; z Jacksonem, Gordonem), w kwartecie (zespół K-Group - Hammill, Ellis, Potter, Evans; Peter Hammill Quartet - Hammill, Jackson, Gordon, Manny Elias - perkusja; Potter, Gordon, Davis Lord - klawisze); zdarzało mu się występować z zespołem The Stranglers oraz z Peterem Gabrielem.

Trzykrotnie występował w Polsce - 14 października 1995 i 15 grudnia 1999 roku w Bydgoszczy oraz 16 grudnia 1999 roku w Krakowie.


Autor: Michał "skeleton" Seemann


(10 głosów)

(2 głosów)

(8 głosów)

(2 głosów)

(7 głosów)

(6 głosów)

(2 głosów)

(3 głosów)

(2 głosów)

(3 głosów)

(1 Głos)

(1 Głos)

(12 głosów)

(2 głosów)

(1 Głos)

(2 głosów)

(1 Głos)

(1 Głos)

(1 Głos)

(1 Głos)

(1 Głos)

(1 Głos)

(1 Głos)

(4 głosów)

(11 głosów)

(2 głosów)
Strona 1 z 2

© Copyright 2007- 2020 - ProgRock.org.pl
13 lat z fanami rocka progresywnego!
Ważne! Nasza strona internetowa stosuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci maksymalnego komfortu podczas przeglądania serwisu i korzystania z usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. W każdej chwili możesz zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich użyciu.

Top Desktop version